Παρασκευή 1 Οκτωβρίου 2010

Ο Ελεύθερος Κόσμος...

Διαβάστε στον «ΕΚ» που κυκλοφορεί το Σάββατο 2 Οκτωβρίου


011010-ek«Τουρκεύει» τη Θράκη ο Καλλικράτης, με τις αλλαγές της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ στην τοπική αυτοδιοίκηση. Ξεθάρρεψαν και ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια «τούρκικοι» συνδυασμοί. «Ναυαρχίδα» τους η Σιμπέλ στην Κομοτηνή, επαναδραστηριοποιείται το κόμμα του Σαδίκ. Το άνοιγμα του ιατρικού φακέλου του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, ζητά ο Κώστας Πλεύρης. Για διαφωνίες μεταξύ των θεραπόντων ιατρών, κάνει λόγο ο γνωστός δικηγόρος. Οι συνοικίες της Αθήνας δεν αντέχουν άλλους λαθρομετανάστες. Συγκέντρωση κατοίκων στην Πλατεία Αττικής και άμεση απάντηση του (παρα)κράτους, με επιθέσεις κατά Ελλήνων και συλλήψεις στον Άγιο Παντελεήμονα. Ο πρέσβης του Ιράν Μεχντί Χορναντόστ παραχώρησε συνέντευξη που θα συζητηθεί στον εκδότη του «ΕΚ», Δημήτρη Ζαφειρόπουλο. Το Ισραήλ βασίζεται σε ένα ψέμα μας λέει και εξηγεί γιατί η Αλ Κάιντα και οι Ταλιμπάν είναι παιδιά της Αμερικής. Ξεσάλωσε και πάλι ο Δημήτρης Χριστόφιας, νέο ανθελληνικό παραλήρημα από τον Κύπριο Πρόεδρο. Επόμενο >

Το ΠΑΣΟΚ του... Ροκφέλερ!

Το ΠΑΣΟΚ του... Ροκφέλερ!


190910-pasok1Ένα έγγραφο-ντοκουμέντο σχετικά με τη χρηματοδότηση του ΠΑΣΟΚ από τον Ροκφέλερ, το 1974 Tο μεταπολιτευτικό σκηνικό στην Ελλάδα, ούτε διαυγές είναι, ούτε εμπνέει εμπιστοσύνη. Ο παλαιός πολιτικός κόσμος - με τον ένα ή τον άλλο τρόπο - έσβησε, και ο καινούργιος που εμφανίστηκε, δεν είχε καμμία σχέση με τους παλαιούς άρχοντες και πατριώτες της πολιτικής ζωής. Διάφορα σκοτεινά κέντρα - εκτός και εντός Ελλάδος - είχαν εργασθεί από μακρού χρόνου, ώστε να κυριαρχήσουν στο προσκήνιο πρόσωπα και κόμματα πρόθυμα για συνεργασία με την "νέα τάξη πραγμάτων". Η ιστορία τώρα, δεν καταγράφεται αμέσως με την πραγματικήν της όψιν. Κάθε τόσο έρχονται στο φως ντοκουμέντα και παρασκήνια, που δίνουν διαφορετική εικόνα των γεγονότων. Πρόσφατον παράδειγμα, τα όσα απεκαλύφθησαν με το τελευταίον βιβλίον του Νικολάου Μακαρέζου, για τις σχέσεις και τις διαβουλεύσεις μεταξύ Καραμανλή και του στρατιωτικού καθεστώτος της 21ης Απριλίου. Είναι βέβαιον, ότι εάν υπάρξει ενδελεχής έρευνα προς διαφόρους πολιτικούς χώρους της μεταπολιτευτικής εποχής, θα βρεθούμε προ εκπλήξεων. Δεν είναι τυχαία η απογοήτευσις και η απαξίωσις του λαού προς τους σημερινούς πολιτικούς. Μόνο, που οι πολίτες δεν σκέπτονται ή δεν έχουν την δυνατότητα να ερευνήσουν τα βαθύτερα αίτια. Αυτό, κανονικά είναι καθήκον των ΜΜΕ, αλλά δυστυχώς η πλειονότης των κινείται μέσα στο "σύστημα" που άλλοι έχουν χαράξει και επομένως δεν επιτελούν την αποστολήν των. Οι αμετανόητοι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ, έχουν μουδιάσει με την πολιτικήν του κυβερνώντος κόμματος. Από την Μεταπολίτευσιν, εγοητεύθησαν από την άκρατον δημαγωγίαν αυτού του πολιτικού φορέως, και συμπορεύθηκαν με τον λαϊκισμόν που καθιέρωσε.
Ο εθνικός μας ποιητής Δ. Σολωμός, είχε αναφερθεί στον λαόν, τον "πάντα ευκολοπίστευτον και πάντα προδομένον"... Υπήρξε προφητικός ο στίχος του. Ποιός κάθισε να ερευνήσει ή έστω να προβληματιστεί, τι ακριβώς ήταν το ΠΑΣΟΚ, από την στιγμήν της παρουσίας του στην πολιτική σκακιέρα; Ο ιδρυτής του, ήλθεν από την Αμερικήν, σε σύντομον χρόνον, επέτυχε να διαλύσει το κόμμα του πατέρα του, και υπήρξεν ο κυρίως υπεύθυνος για την επέμβασιν του Στρατού. Επαρουσιάζετο, ως ο εκφραστής του αντιαμερικανικού κινήματος στην Ελλάδα, υπερακοντίζοντας ακόμα και την Αριστεράν, η οποία αφελώς- ως συνήθως- ενόμισεν ότι είχε βρει τον... "άνθρωπόν της", και κατέστη στην ουσία, όργανον των σχεδίων του Ανδρέα Παπανδρέου. Μετά την επέμβασιν του Στρατού, οι πολιτικοί συνελήφθησαν. Η Αμερικανική κυβέρνησις - δια της εδώ πρεσβείας - για τον μόνον που ενδιαφέρθηκε, ήταν ο ηγέτης του... "αντιαμερικανικού κινήματος"! Ο πρεσβευτής Τάλμποτ, ηξίωσε από το στρατιωτικόν καθεστώς, να μην θιγεί ο Ανδρέας Παπανδρέου, και να του δοθεί διαβατήριον, προκειμένου να φύγει στο εξωτερικόν. Κι' αυτό ακριβώς έγινε! Μετά την Μεταπολίτευσιν, ο κυνηγημένος και εξόριστος Ανδρέας Παπανδρέου, ιδρύει κόμμα. Αλλά για την δημιουργία πολιτικού φορέως, απαιτούνται τεράστια έξοδα, τα οποία δεν συγκεντρώνονται - φυσικά - με εράνους. Που βρέθηκαν λοιπόν, όλα αυτά τα χρήματα;
190910-pasok2Ο συγγραφέας ιστορικών έργων Κων. Μπαρμπής, στο βιβλίον του "Η Ελλάδα ξανασταυρώνεται" (εκδόσεις Νέα Θέσις) δημοσιεύει φωτοτυπίαν επισήμου εγγράφου του "Αμερικανικού Γραφείου Στρατιωτικής Συνεργασίας", και με στοιχεία αναγνωρίσεως "Απόρρητο 7271/NSA/1158-AR/29" ο Ανδρέας Παπανδρέου έχει θέσει φαρδιά - πλατιά την υπογραφήν του σε "οδηγίες" που δίδονται απ' εκείνους που θα τον χρηματοδοτούσαν με απίστευτη γενναιοδωρία, και... εναντίον των οποίων υποτίθεται ότι θα στρεφόταν... Το έγγραφο αυτό υπέγραψε τον Αύγουστον του 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου, και εφόσον απεδέχθη τις "οδηγίες", προεβλέπετο καταβολή από την Τσέϊς Μανχάταν Μπανκ ( των Ροκφέλερ ) ποσού 100.000.000 δολλαρίων για την ίδρυση νέου κόμματος! Οι Αμερικανοί χρηματοδότες του... "σοσιαλιστικού" κινήματος στην Ελλάδα, καθόριζαν σαφώς στον αρχηγό του, τι κινήσεις μπορούσε να κάνει, τι στάση θα τηρούσε επί συγκεκριμένων θεμάτων, και τι περιθώριο ελιγμών διέθετε. Από τους "κανόνες" που υπέγραφε ο Ανδρέας, επιτρέποντο μόνον "φραστικές παρεκκλίσεις". Χαρακτηριστική είναι η παράγραφος που αναφέρει, ότι: "Προς ικανοποίησιν των ριζοσπαστών (αριστερών) ψηφοφόρων, θα επιτραπεί αναθεώρηση της αμυντικής συμφωνίας μεταξύ Ελλάδος - ΗΠΑ. Κι' ακόμη, "επιτρέπονται φραστικές ‘' συγκρούσεις ‘' με το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ, όχι όμως (ανοιχτός) πόλεμος..."! Φυσικά, οι Αμερικανοί ενδιαφέρονταν και για την καταπολέμηση του Κομμουνισμού. Ετόνιζαν στον αρχηγό του "σοσιαλιστικού" κινήματος, ότι επεβάλλετο "ελαχιστοποίησης της δυνάμεως του ΚΚΕ. Η μείωσις αυτή όμως, δεν θα πρέπει να υπερβεί το όριον που συμφωνήθηκε με τους συναδέλφους της K.G.B."! Έδινε επίσης εντολή η αμερικανική υπηρεσία, τονίζοντας ότι: "Η κυβέρνησις Παπανδρέου δεν θα ανακινήσει το θέμα της Κύπρου, με αντίδωρον την μη ύπαρξιν προβλημάτων με την Τουρκίαν...". Αυτές και άλλες εντολές έδιναν οι Αμερικάνοι στον αρχηγόν του ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να φτιάξει ισχυρόν "σοσιαλιστικό" κόμμα, με δολλάρια των Ροκφέλερ. Αυτά τα έχει δημοσιεύσει ο κ. Μπαρμπής στο βιβλίο του, μαζί με φωτοτυπία του δεσμευτικού εγγράφου, και ποτέ δεν διαψεύστηκαν.
Συνάγεται λοιπόν, λογικώς, το συμπέρασμα, ότι ο υιός του Ανδρέα και σημερινός πρωθυπουργός, λειτουργεί κάτω από τους ίδιους δεσμευτικούς κανόνες. Κι' αυτό, λέει πολλά. Ίσως η Αμερικανίδα μητέρα του πρωθυπουργού, η κυρία Μάργκαρετ Τσαντ, γνωρίζει περισσότερα. Εμείς προτείνουμε για τους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ, ένα νέον σύνθημα:"Ροκφέλερ ζεις, εσύ μας οδηγείς..."!
Γεώργιος Α. Λεονταρίτης

Πολιτικοί, έτοιμοι για όλα!

Σύζυγος πολιτικού, στήνει ήδη πολυεθνική με φορτηγά!


260910-fortiga«Βόμβα» μεγατόνων φέρνει στη δημοσιότητα ο «ΕΚ»! Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες της εφημερίδας μας, μεθοδεύεται η νομοθετική απαγόρευση των περισσότερων τύπων φορτηγών ΔΧ και η υιοθέτηση (με την επίκληση περιβαλλοντικών αιτίων στο πλαίσιο της «πράσινης ανάπτυξης») νομοθεσίας, που θα επιτρέπει μόνο την κυκλοφορία φορτηγών με προδιαγραφές euro-5, στο Λεκανοπέδιο αρχικά. Η δικαιολογία θα είναι η μείωση των ρύπων... Σημειώνουμε εδώ ότι η κοινοτική οδηγία για τα φορτηγά που πληρούν την προαναφερόμενη προδιαγραφή, ισχύει από την 1η Οκτωβρίου 2009. Όπως μαθαίνουμε, επιχειρηματίας και γνώστης των εξελίξεων, σύζυγος γνωστής πολιτικού, έχει ετοιμαστεί για τη δημιουργία εταιρείας με εκατοντάδες (για 700 μάθαμε!) φορτηγά ΔΧ, έχοντας ήδη μιλήσει με την κινεζική COSCO, για συνεργασία εν όψει της κλιμάκωσης των δραστηριοτήτων των Κινέζων στον Πειραιά! «Έτοιμα» πράγματα, σε μια αγορά όπου κάποιοι έχοντας εσωτερική πληροφόρηση, κάνουν ό,τι θέλουν, «αποτελειώνοντας» τους Έλληνες επαγγελματίες και εργαζόμενους! Οι ιδιοκτήτες φορτηγών ΔΧ, δέχονται την (δια της κυβέρνησης) επίθεση των πολυεθνικών, που θέλουν να εξαλείψουν τις επαγγελματικές συντεχνίες και να δημιουργήσουν μονοπώλια στις μεταφορές, ώστε να ελέγχουν όχι μόνο την παραγωγή αλλά και τη διάθεση των προϊόντων (κυρίως των τροφών και των καυσίμων). Την ίδια ώρα, αν και όλοι στην κυβέρνηση μιλούν για «άνοιγμα του επαγγέλματος», στην ουσία μεθοδεύουν το κλείσιμό του για τους Έλληνες. Εταιρείες και οδηγοί από παρακείμενες βαλκανικές χώρες (κυρίως από τη Βουλγαρία που ανήκει στην ΕΕ...) αναμένεται να κατακλύσουν την αγορά, «σπάζοντας» τις τιμές προς τα κάτω... Φυσικά, για τις πολυεθνικές το ζητούμενο είναι και η μείωση του κόστους στις μεταφορές, άσχετα αν αυτό θα δημιουργήσει πρόσθετα προβλήματα ασφαλείας στους ελληνικούς δρόμους. Εδώ, βλέπουμε ότι έτσι όπως πάει το πράγμα, οι Έλληνες ιδιοκτήτες φορτηγών ΔΧ, σε λίγο δεν θα μπορούν να δουλέψουν ούτε ως οδηγοί-υπάλληλοι των μεγάλων εταιρειών που θα δημιουργηθούν, καθώς η αγορά «ανοίγει» και οι αλλοδαποί θα δουλέψουν, όπως είναι προφανές, περισσότερο και για λιγότερα! Τις επιπτώσεις για τους ελληνικούς δρόμους, τις αναφέραμε ήδη...
www.elkosmos.gr

Η χούντα του Salazar έσωσε την Πορτογαλία!

Όταν υπάρχει εθνικό λαϊκό κράτος...

 

 Ο Antonio de Oliveira Salasar (1889-1970) υπήρξε ο εθνικός κυβερνήτης της Πορτογαλίας για 36 χρόνια. Ήταν καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Κοΐμπρα. Παραιτήθηκε από το βουλευτικό του αξίωμα, για να καταδείξει με αυτό τον τρόπο την αντίθεσή του στην κυβέρνηση, αλλά και το δημοκρατικό καθεστώς που επικρατούσε την εποχή εκείνη στη χώρα του. Το 1926 πραγματοποιήθηκε στην Πορτογαλία Εθνική Επανάσταση από τον στρατό, η οποία και πέτυχε. Το γεγονός αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι επικεφαλής της Εθνικής Επαναστάσεως, να τον καλέσουν και να του προσφέρουν το Υπουργείο Οικονομικών στη νέα κυβέρνηση της χώρας. Εκείνος όμως αρνήθηκε την προσφορά τους ζητώντας πλήρη ελευθερία κινήσεων και ουσιαστικά τη διακυβέρνηση της χώρας, δίχως καμία δέσμευση. Το 1928 τελικά ικανοποιήθηκε το αρχικό του αίτημα. Ανέλαβε την εξουσία και κυβέρνησε την Πορτογαλία δημιουργώντας ένα ολοκληρωτικό εθνικολαϊκό καθεστώς το "Νέο Κράτος". Παρέμεινε στην εξουσία από το 1932 ως το 1968. Για λόγους υγείας αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη διακυβέρνηση της χώρας και τη θέση του πήρε ο καθηγητής της Νομικής Marcelo Caetano, ο οποίος και κυβέρνησε την Πορτογαλία μέχρι το 1974. O Salazar θα μπορούσε να ήταν για την πατρίδα του ένας από τους κορυφαίους επενδυτές χρυσού παγκοσμίως.
Κατά τη διάρκεια της διακυβερνήσεως της χώρας του από τον ίδιο, συσσωρεύτηκε το μεγαλύτερο μέρος των αποθεμάτων χρυσού που έχει σήμερα στην κατοχή της η Κεντρική Τράπεζα της Πορτογαλίας. Συνολικά, 382,5 τόνοι χρυσού βρίσκονται σήμερα στα θησαυροφυλάκια της Κεντρικής Τράπεζας της Πορτογαλίας με τη συνολική τους αξία να υπολογίζεται από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο σε περίπου 14,7 δισ. ευρώ, και αυτό χάρις στις οικονομικές, και επενδυτικές ικανότητες του Salazar. Σήμερα μεταξύ των χωρών της ευρωζώνης; η Πορτογαλία κατέχει σε σχέση με το μέγεθος της οικονομίας της, τη μεγαλύτερη ποσότητα χρυσού, η αξία του οποίου αντιστοιχεί στο 6,8% του ΑΕΠ της. Ενδεικτικά το ποσοστό αυτό διαμορφώνεται σε 4,8% για την Ιταλία, σε 4,2% για την Γερμανία και σε 1,4 για την Ελλάδα. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ποσότητα που βρισκόταν στα χέρια της πορτογαλικής Κεντρικής Τράπεζας το 1951 ανερχόταν σε 151 τόνους, σύμφωνα με στοιχεία του World Gold Council. To 1974, με το τέλος της εθνικής διακυβερνήσεως της χώρας από τον Antonio de Oliveira Salazar και του διαδόχου του Marcelo Caetano ο χρυσός της Πορτογαλίας είχε φτάσει τους 866 τόνους. Η μεγάλη άνοδος των τιμών του χρυσού των τελευταίων ετών, καθιστά ακόμη πολυτιμότερα τα αποθέματα χρυσού της Πορτογαλίας, τα οποία ωστόσο απαγορεύεται να χρησιμοποιηθούν για λόγους δημοσιονομικής προσαρμογής, όπως και για της υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης. Στην Ελλάδα, κάποιοι πολιτικοί πριν από λίγα χρόνια πωλούσαν τον χρυσό της χώρας για να παρουσιάσουν τέτοια οικονομικά μεγέθη, τα οποία θα επέτρεπαν την είσοδό μας στην ευρωζώνη. Να σημειώσουμε στο σημείο αυτό ότι νέο ιστορικό ρεκόρ κατέγραψε η τιμή του χρυσού. Στις 21 Ιουνίου, ο χρυσός είχε ανέλθει στο ιστορικό ρεκόρ των 1.266,50 δολαρίων ανά ουγγιά.
Αντίστοιχη περίπτωση με αυτή της Πορτογαλίας είχαμε και στη χώρα μας με το Εθνικό καθεστώς της 21η Απριλίου. Βέβαια, δεν γνωρίζουμε πόσος χρυσός συσσωρεύτηκε στα θησαυροφυλάκια του κράτους, κατά τη διάρκεια της διακυβερνήσεως της χώρας από τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και τους συνεργάτες του. Εκείνο όμως που γνωρίζουμε πολύ καλά είναι,ότι όταν παρέδωσαν οι αξιωματικοί την εξουσία της χώρας στην κοινοβουλευτική δημοκρατία των πολιτικών, η Ελλάδα είχε μηδενικό εξωτερικό χρέος. Οι Έλληνες ευημερούσαν, ανεργία δεν υπήρχε. Η χώρα ευρίσκετο σε τροχιά συνεχούς αναπτύξεως, παρά τα δυσμενή οικονομικά γεγονότα τα οποία εν τω μεταξύ είχαν μεσολαβήσει(πετρελαϊκή κρίση, Κυπριακό). Οι κοινοβουλευτικοί πολιτικοί μας αναλαμβάνοντας την εξουσία, αφού καταλήστεψαν τα θησαυροφυλάκια του κράτους, με ρουσφέτια, διορισμούς, σπατάλες, κλπ. έφεραν στην χώρα την οικονομική καταστροφή και το χάος. Σήμερα έχουν καταντήσει τον ελληνικό λαό πάμφτωχο, και επαίτη των διεθνών τοκογλύφων. Έφτασε όμως η ώρα οι Έλληνες να ανοίξουν τα μάτια και τα αυτιά τους. Να βγάλουν τις παρωπίδες που τους έχει φορέσει ο κοινοβουλευτισμός και να στείλουν όλους τους πολιτικούς από εκεί που ήλθαν. Και όταν θα γίνει αυτό, υπάρχουν εκείνες οι εθνικές πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες θα αναλάβουν τη διακυβέρνηση της χώρας για να σωθεί η Ελλάς. Θα το τολμήσουμε;
Νίκος Παπαγεωργίου

Κυριακή 19 Σεπτεμβρίου 2010

Ο Ελεύθερος Κόσμος...

Ελεύθεροι στον Kόσμο μας


120910-dokixotisγράφει ο Δημήτρης Ζαφειρόπουλος Όταν πριν από επτά περίπου χρόνια, τον Μάιο του 2003, ξεκινήσαμε την προσπάθεια έκδοσης του «ΕΚ» θέσαμε δύο βασικούς στόχους ως συντακτική ομάδα. Να μην κάνουμε εκπτώσεις στην ιδεολογία μας και να μην απολογηθούμε, ακριβώς γι' αυτές τις ιδέες μας, στο σύστημα και στα φερέφωνα του. Ως προς το δεύτερο στόχο μας μπορούμε να αισθανόμαστε απολύτως ικανοποιημένοι. Στα χρόνια αυτής της προσπάθειας μας περάσαμε πολλά. Εμπρηστικές επιθέσεις εναντίον των γραφείων μας, μηνύσεις και αγωγές, πολλές εκ των οποίων βρίσκονται ακόμη σε εξέλιξη και φυσικά τον γνωστό εσμό των επιθέτων που προσλαμβάνει όποιος σε αυτή την χώρα προσδιορίζεται εθνικά και πατριωτικά. Στο ζήτημα των μη ιδεολογικών εκπτώσεων εννοούσαμε ότι πρέπει να απευθυνθούμε στην κοινωνία με σύγχρονο τρόπο, χωρίς να παρεκλίνουμε από τον ιδεολογικό κορμό της κοσμοθεωρίας μας. Και αυτό γιατί η ελληνική κοινωνία είναι πλέον ώριμη να αποδεχθεί τις ιδέες μας, οπότε θα ήταν ανώφελο να αναλωθούμε και εμείς στην προσφιλή συνήθεια του «χώρου» για ενδοσκόπηση, παρελθοντολογία, γκρίνια, αρχηγισμούς και όλες τις άλλες παιδικές ασθένειες που διαχρονικά τον ταλαιπωρούν.
Δυστυχώς όμως σε αυτό τον τομέα δεν υπολογίσαμε σωστά τις αντιδράσεις των «κρατούντων», τουλάχιστον, τα ηνία αυτού του «χώρου», οι οποίοι εκτρέφονται από αυτή την κατάσταση μιζέριας και την συντηρούν με κάθε τρόπο γιατί πολύ απλά δεν μπορούν να υπάρξουν έξω από αυτή. Το τι λοιπόν ακούσαμε και περάσαμε αυτά τα χρόνια από συγκεκριμένους κύκλους και ανθρώπους είναι χαρακτηριστικό του τι κρατά περιορισμένο το πατριωτικό κίνημα στην χώρα μας. Θα αναφερθούμε σε δύο μονάχα χαρακτηριστικά παραδείγματα. Σε όλα τα πολλά δικαστήρια που αντιμετωπίσαμε και αντιμετωπίζουμε εξαιτίας των κειμένων της εφημερίδας, είμασταν απελπιστικά μόνοι - με φωτεινή εξαίρεση την περίπτωση της προφυλάκισης του αρχισυντάκτη μας Δημήτρη Παπαγεωργίου. Όλοι όσοι από αλλού «μασάνε σίδερα», έλαμψαν διά της απουσίας τους, όπως απόντες φυσικά ήταν και οι «νηφάλιοι» και «πραγματιστές» του «χώρου». Ίσως να τους δυσαρεστήσαμε κιόλας όλους αυτούς επειδή αθωωθήκαμε στα περισσότερα εκ των δικαστηρίων ή γιατί δεν το βουλώσαμε φοβούμενοι το συνεχές «κυνήγι μαγισσών» κατά του ΕΚ. Ένα άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα συμπεριφοράς αφορά τις σχέσεις της εφημερίδας μας με το κόμμα του ΛΑΟΣ. Εδώ συνέβησαν τα εξής τραγελαφικά: από την μία στελέχη του κόμματος αυτού μας χαρακτήριζαν ως «ακραίους» και την ίδια στιγμή οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως «ακραίοι» μας κατηγορούσαν ως ξεπουλημένους στον Καρατζαφέρη.
Υπήρξαν και αυτοί βέβαια που ενώ παλαιά μας συμβούλευαν να βάλουμε «νερό στο κρασί μας», μόλις απέτυχαν να εκλεγούν βουλευτές ή έπεσαν σε δυσμένεια άρχισαν να μας ψέγουν για το ότι δεν ασκούμε αρκετή κριτική στον ΛΑΟΣ. Από την μεριά μας είμασταν πάντα ξεκάθαροι. Θεωρούμε ότι το ΛΑΟΣ ωφέλησε γενικά το πατριωτικό κίνημα, με πολλά λάθη στο παρελθόν και το παρόν τα οποία τα αναφέραμε και τα κριτικάραμε. Πολύ απλά δεν θεωρούμε «ιδεολογική καθαρότητα» το να βρίζουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ τον Καρατζαφέρη. Αντίθετα, την «ιδεολογική μας καθαρότητα», την μετράμε με τις πληγές που φέρουμε στο σώμα μας και τις πολιτικές καταδίκες που κοσμούν τον ποινικό μας μητρώο. Δυστυχώς για πολλούς, ο «Ελεύθερος Κόσμος», δεν εξυπηρετεί τίποτε άλλο παρά την εθνικολαϊκή ιδεολογία. Δεν υπηρετεί ούτε κόμματα, ούτε «σέχτες», ούτε «ηγετικές προσωπικότητες».
Ακόμα και η εφημερίδα που κρατάτε στα χέρια σας δεν είναι αυτοσκοπός αλλά ένα (μαχητικό ελπίζουμε) μέσο για την διάδοση των ιδεών μας. «Όποιος φεύγει από το μαντρί, τον τρώει ο λύκος» μας προειδοποιούσε κάποιος πρώην φίλος. Μόνο που εμείς προτιμούμε αντί για ένα μικρό κομματικό ή άλλο μαντρί, το μεγάλο μαντρί της ελληνικής κοινωνίας που ακριβώς λόγω των τόσων προβλημάτων της, περιμένει τις ιδέες μας. Είμαστε ελεύθεροι γιατί έτσι επιλέξαμε να δώσουμε τον αγώνα μας, χωρίς πλάτες και υπόγειες διαδρομές. Είμαστε στον κόσμο μας, γιατί οι ιδέες είναι το παν και όχι οι εαυτούληδες και οι εγωισμοί. Σε αυτόν, τον Ελεύθερο Κόσμο, οι μόνοι που είναι προστάτες του, είστε εσείς, οι αναγνώστες του, που από την πρώτη στιγμή τον αγκαλιάσατε και συνεχίζετε να τον στηρίζετε.

Τους θέλουμε και Ευρωπαίους.....

Ο δικός μας μαύρος Σεπτέμβρης


120510-septemvrianaΤον Σεπτέμβριο του 1955, ο Ελληνισμός βίωσε μία τραγωδία, άσχετα αν καποιοι φροντίζουν και κάνουν ότι μπορούν ώστε αυτή να ξεχαστεί. Οι προαιώνιοι εχθροί μας τούρκοι, με ένα ομολογουμένως έξυπνο σχέδιο, εξόντωσαν τον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης. Με μία προβοκάτσια, και συγκεκριμένα με μία βόμβα που εξερράγη στην Θεσσαλονίκη, στο σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ, έφτιαξαν την αιτία για να εξαπολύσουν το πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Πόλης, αλλά και άλλων περιοχών. Η πονηριά των τούρκων στο όλο εγχείρημα δεν μπόρεσε να καλύψει την βλακεία τους, αφού τα έκτακτα φύλλα των τουρκικών εφημερίδων που ενημέρωναν για το κτύπημα κυκλοφόρησαν μισή ώρα πρίν την έκρηξη της βόμβας στην Θεσσαλονίκη. Ανυπόμονοι οι μογγόλοι.
Μεθοδευμένα ξεσπά ένα κύμα βίαιων ενεργειών. Δολοφονίες, λεηλασίες, εμπρησμοί, βιασμοί, έλαβαν χώρα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Τα έκτροπα ξεκίνησαν στις 6 Σεπτεμβρίου και κορυφώθηκαν τις επόμενες ημέρες. Οι τουρκικές αρχές παρακολουθούσαν με απάθεια τον μανιασμένο όχλο να καταστρέφει τα πάντα. Τόσο ο άγγλος, όσο και ο αμερικανός πρόξενος με επείγουσες αναφορές τους επεσήμαναν ότι η κατάσταση ήταν τελείως ανεξέλεγκτη, και βέβαια τόνιζαν την ύπαρξη οργανωμένου σχεδίου. Ακόμα και αξιωματικοί που υπηρετούσαν στο κλιμάκιο του ΝΑΤΟ στη Σμύρνη με τις οικογένειες τους δεν γλίτωσαν την μανία του τουρκικού όχλου. Με το στημένο αυτό επεισόδιο οι τούρκοι έδιωξαν στην ουσία την πλειοψηφία των Ελλήνων της Πόλης, αλλά ταυτόχρονα ξεκαθάρισαν και τα δικά τους πολιτικά ζητήματα, αφού μετά το πογκρόμ της Κωνσταντινούπολης, επεβλήθη στρατιωτικός νόμος και έπεσε η αυλαία για την κυβέρνηση Μεντερές με τον πιο βίαιο τρόπο.
Αυτή η επέτειος, αυτή η θλιβερή μέρα των Σεπτεμβριανών, δεκαετίες τώρα, είναι στην αφάνεια. Αν εξαιρέσει κανείς, τους εθνικιστές και μεμονωμένους συλλόγους και φορείς, το επίσημο κράτος έδειχνε σαν να μην ήθελε να δεχθεί ότι συνέβη αυτή η ημέρα, σαν να μην έγινε ποτέ τίποτα. Πολλοί δεν ξέρουν τι κακριβώς έγινε τον Σεπτέμβριο του 1955. Και είναι φυσικό, αφού σκοπίμως δεν γίνονται αναφορές για εκείνη τη τραγική ημέρα, δεν υπάρχουν αφιερώματα στις τηλεοράσεις, δεν εκδίδουν ανακοινώσεις τα κόμματα. Το ελλαδικό κράτος δεν έχει χώρο για ιστορικές μνήμες και γεγονότα τέτοιου είδους. Το ελλαδικό κράτος που βιώνει οξύτατη οικονομική κρίση αλλά κυρίως κρίση θεσμών, που μέρα με την μέρα χάνει την εθνική του ανεξαρτησία, που δεν είναι πλέον κυρίαρχο κράτος, ξεχνά τον Σεπτέμβριο του 1955. Μήπως το 1974 για κάποιους η Κύπρος δεν ήταν μακριά; Μήπως οι πολεμιστές της Κύπρου δεν αναφερόντουσαν ως τραυματίες της Κορέας; Μήπως μέχρι πρόσφατα το πολιτικό κατεστημένο θεωρούσε ότι στην Κύπρο δεν έγινε πόλεμος; Με αυτά τα δεδομένα δεν πρέπει και να απορούμε γιατί τα Σεπτεμβριανά, δεν μνημονεύονται όπως θα έπρεπε. Φύγανε τότε όσοι Έλληνες φύγανε και όλα ξεχαστήκανε. Αντί για ένα αφιέρωμα στην τραγική εκείνη περίοδο του Σεπτεμβρίου του 1955, οι τηλεοράσεις δείχνουν τον υπουργό των Εξωτερικών Δρούτσα, να χαζογελά με τον τούρκο ΥΠΕΞ Νταβούτογλου στο μουντομπάσκετ της Κωνσταντινούπολης. Μικρή λεπτομέρεια σε σχέση με όλες τις γελοιότητες του πολιτικού κατεστημένου, όσον αφορά την ανυπαρξία εθνικής εξωτερικής πολιτικής σε σχέση με τους τούρκους. Και βέβαια θυμόμαστε το Νταβός, τα Ιμια, τις ζεμπεκιές του Παπανδρέου, τις κουμπαριές του Καραμανλή. Εμείς δεν ξεχνούμε. Δεν ξεχνούμε την μαύρη επέτειο του Σεπτεμβρίου του 1955. Δεν ξεχνούμε επίσης πως οι τούρκοι, αρέσει δεν αρέσει σε κάποιους, ήταν, είναι και θα είναι πάντα εχθροί μας. Και επειδή , όπως είναι γνωστό, η Ιστορία επαναλαμβάνεται, ας αναλογιστούν κάποιοι πως ξεκίνησαν τα τραγικά εκείνα γεγονότα, και ας σκεφτούν πως και που ενδεχομένως θα μπορούσαν να συμβούν τα ίδια.
Τάσος Δημητρακόπουλος 
www.elkosmos.gr 

Ο μεγάλος ασθενής...

Λανθασμένη η συνταγή ή ανίκανος ο θεραπευτής….


Όταν κάποιος γιατρός προσπαθεί να διαγνώσει τα πραγματικά αίτια, που οδήγησαν τον ασθενή του στο κρεβάτι της εντατικής, είναι υποχρεωμένος να πράξει με βάση κανόνες και αρχές, που διδάχτηκε στην σχολή του, μετέπειτα στην πρακτική, στο αγροτικό και πάει λέγοντας.
Μέχρι να έρθει η ώρα, όπου θα έχει αποκτήσει πείρα, ικανή να τον κάνει αποτελεσματικό στην αντιμετώπιση της ασθένειας που θα ειδικευτεί  να θεραπεύει περνά αρκετός καιρός. Έρχεται λοιπόν, μια ημέρα των ημερών, που ο γιατρός μας γίνεται καθηγητής, μοναδικός στην αντιμετώπιση ανίατων ασθενειών.
Ας υποθέσουμε λοιπόν, ότι σε αυτόν τον καθηγητή ανίατων ασθενειών – βάλτε με το μυαλό σας εσείς όποια θέλετε – εμφανίζεται μια κυρία με τα συμπτώματα της επικίνδυνης πάθησης, ζητώντας από τον γιατρό να την λυτρώσει.
Ο καθηγητής, ειδήμων στην αποτελεσματική καταπολέμηση της ασθένειας με σιγουριά για τον εαυτό του, ξεκινά μια σειρά από εξαντλητικές και μακρόχρονες θεραπείες, χωρίς, όμως να μπει στην διαδικασία να ελέγξει το ιατρικό ιστορικό την εν λόγω ασθενούς.
Δηλαδή, να ερευνήσει, εάν οργανισμός είναι αλλεργικός στα σκληρά φάρμακα που τις προτείνει, να ελέγξει το κατά πόσο μπορεί να αντέξει τις δόσεις που τις συνιστά και στο τέλος τέλος να ξεψαχνίσει το ιατρικό της παρελθόν.
Το αποτέλεσμα; Η πολύμηνη και πολύπονη θεραπεία στην οποία επιβλήθηκε η ασθενής να μην αποδίδει τα αναμενόμενα. Ο οργανισμός της, αρχίζει να αντιδρά από την πρώτη κιόλας στιγμή, με εξανθήματα και εμετούς, ζαλάδες, λιποθυμίες, εξάρσεις,  μανιοκαταθλιπτικές τάσεις και πολλά ακόμη.
Ο γιατρός καλεί συσκέψεις επί συσκέψεων με τους βοηθούς του (που σημειωτέον παρακολουθούν επισταμένως την ασθενή) για να μελετήσουν τα αποτελέσματα των μηνιαίων εξετάσεων και να αποφανθούν για την πορεία της υγεία της.
Όλα, καταλήγουν στο συμπέρασμα, πως μάλλον ήταν λάθος το μίγμα της  φαρμακευτικής αγωγής που επιβλήθηκε στην ασθενή…  Και τώρα;
Σε αυτό ακριβώς το σημείο βρίσκεται η Ελλάδα. Η τριμερής επιτροπή μαζί την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ανακάλυψαν, πως ο ασθενής (το κράτος τέρας που οι ίδιοι και οι πολιτικές τους δημιούργησαν) χρήζει άμεσης θεραπείας, πριν μπει στη εντατική. Βλέπε χρεοκοπία.
Πήραν μια φόρμουλα μέτρων, που την εφήρμοσαν σε ασθενείς με την ίδια ανίατη πάθηση (βλέπε Αργεντινή, Ουγγαρία, Τουρκία κ.α.) και μας την επέβαλαν, χωρίς καν να μπούνε στη διαδικασία να ελέγξουν εάν η ασθενής, πάσχει από το ίδιο μικρόβιο. Οπότε  να είναι σε θέση να  ακολουθήσει τις ίδιες μεθόδους, αρά να αντέξει και την προτεινόμενη, σε τέτοιες περιπτώσεις, δοσολογία.
Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έκαναν. Ούτε καν, σκέφτηκαν να πάρουν αίμα από τον ασθενή για γενικές εξετάσεις (στην δική μας περίπτωση να τσεκάρουν την λειτουργία των κρατικών μηχανισμών, μπας και το πρόβλημα ξεκινά από κει).
Τίποτα. Το μόνο που είχαν να πουν, έπειτα από ένα 10μηνο επιβολής συνεχών σκληρών και απάνθρωπων «θεραπευτικών αγωγών», ήταν πως… δυστυχώς κάναμε λάθος στην διάγνωση.  «Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι τόσο το δημόσιο χρέος και το έλλειμμά της, αλλά κυρίως οι διαρθρωτικές αδυναμίες που παρουσιάζει η οικονομία».
Απορία: Εφόσον παραδέχτηκαν το λάθος τους, τώρα, έστω και καθυστερημένα, θα μας επιστρέψουν όσα μας στέρησαν τόσους μήνες, χάρη της «θεραπευτικής αγωγής» ή θα συνεχίσουν να μας καταστρέφουν με λάθος μεθοδολογία; Ίδωμεν…
Γράφει η Τσουκνίδα